Met een schok tot stilstand

Vandaag. Tien voor negen. De trein toetert luid. Hij remt en alles in de trein begint heftig te trillen. We passeerden net de plek waar drie jaar geleden een trein ontspoorde bij Voorschoten; even vrees ik voor mezelf, ik zet me schrap. We horen geratel van keien onder de trein. Met een lange remweg en een schok komt mijn trein tot stilstand. Met een schok kwam een leven tot stilstand. En met een schok zijn straks de levens van meerdere nabestaanden ontspoord.

De passagiers spreken elkaar aan en wisselen vermoedens uit. De conducteur over de intercom bevestigt wat we al dachten. Ik ben opgelucht dat niemand in de trein het in zijn hoofd haalt om te klagen.

Eerst komen de mensen in hesjes langs het spoor. Daarna lopen twee hulpverleners door de trein om te inventariseren of alle passagiers de situatie aan kunnen. In mijn coupé blijft alles rustig. We worden aangemoedigd met elkaar te babbelen, maar ook om niet te lang stil te staan bij wat er is gebeurd.

Ik denk aan een lijdensweg waaraan een einde is gekomen. En aan de verwarring en het verdriet van anderen, dat nu op gang komt. En pieker of dat voorkomen had kunnen worden.

Ik heb geen diepgaande kennis over suïcide en het voorkomen ervan. Maar wel dat aandachtig luisteren, iemand zijn verhaal laten doen en niet direct de problemen op willen lossen, iemand kan helpen. Gewoon, als vriend, familielid, collega, bekende of voorbijganger. Iemand laten ervaren dat ie niet alleen is. Misschien helpen we iemand er mee op de been, zonder ooit te weten hoe dicht ie bij de afgrond was. Het is niet makkelijk. Maar wel heel veel waard.

Illustratie: Follow the path - Erik Johansson