Blog

Ze is een ervaren, succesvolle manager. Maar ze mist het hart en ziel gevoel. Wil minder met beleid en meer met de praktijk bezig zijn. Of zet ze zichzelf op een dwaalspoor? Ze heeft al vaker de bakens verzet. “Hoe kan ik zeker zijn dat de volgende stap wél de goede is?” Met alle vragen die ze bedachtzaam voor zichzelf formuleert, toont ze haar zorgvuldigheid. “Ik ben erg rationeel. Gevoelsdingen vind ik al snel zweverig.” Maar nu komt ze er met de ratio niet uit. Ik vraag ha

Als op het werk de spanning oploopt, is er voor haar geen middenweg. Bij confrontaties met collega's slikt ze haar ergernis in en zegt ze niets, óf ze geeft de volle laag. “Waar komt die emotie vandaan en hoe zorg ik dat het me niet naar de keel vliegt?” Ze wil in contact blijven met haar collega’s en op een volwassen manier uiten als er iets aan de hand is. Thuis was ze het middelste kind. Het knetterde altijd tussen haar en vader. De kinderen boven en onder haar konden makk

Vandaag. Tien voor negen. De trein toetert luid. Hij remt en alles in de trein begint heftig te trillen. We passeerden net de plek waar drie jaar geleden een trein ontspoorde bij Voorschoten; even vrees ik voor mezelf, ik zet me schrap. We horen geratel van keien onder de trein. Met een lange remweg en een schok komt mijn trein tot stilstand. Met een schok kwam een leven tot stilstand. En met een schok zijn straks de levens van meerdere nabestaanden ontspoord. De passagiers s

Een ervaren leidinggevende. Met energie, scherpte en intuïtie. Maar ze voelt zich geremd om te benoemen wat ze ziet en voelt. Vaak realiseert ze zich achteraf pas dat ze zich niet heeft uitgesproken. Onder druk is ze zich niet bewust van haar eigen gevoel en mening. “Hoe kan ik steviger mijn eigen plek innemen op een manier dat ik dicht bij mezelf blijf?” Voor haar is het een onoplosbaar dilemma. Ik vraag haar hoeveel ze normaal ‘bij zichzelf’ blijft. Op de grond plaatsen we

Ik was zes, het was bijna etenstijd en mijn moeder vroeg me de tafel te dekken. Omdat het te lang duurde, deed ze het haastig zelf. Het gevoel dat ik gefaald had, was zo groot dat ik de gedekte tafel ont-dekte. Ik zette alle borden, bestek en onderzetters weer terug. Daarna dekte ik de tafel alsnog. Angst voor afwijzing in een notendop. Het is niet zo dat dit daar en toen ontstaan is. Het thema ‘ik zal jou niet teleurstellen’ was er al en dit incident is een illustratie van d

Ze verstaat haar vak, maar vind het moeilijk zich uit te spreken, met name in grote groepen. “Ik klap dan dicht en kom hard over, terwijl ik me eigenlijk onzeker voel. Waar komt het vandaan? Wat kan ik er aan doen?” Ze vertelt over de scheiding van haar ouders en dat ze daar nooit met iemand over spreekt. Als ik zeg dat me dat raakt, breekt ze. “Ik sta nooit lang stil bij mijn gevoelens, daar neem ik de tijd niet voor. Ik ben gewend dóór te gaan.” Moeder en oma hebben dat vo