Blog

Vier jaar geleden, in de laatste weken voor het overlijden van mijn vader, ging het prima met mij. Er was zóveel te organiseren. De dagelijkse zorg aan huis. Een bed in de woonkamer. Spoedopname in een verpleegtehuis. De coördinatie werd een dagtaak. Overleggen met de arts, de verpleging, maatschappelijk werk, de familie. Ik voelde me onmisbaar, speciaal, gehoord en gezien. In die weken was het gat in mijn eigenwaarde, het onbehagelijke gevoel er niet toe te doen, even helema