Mag ik dan bij jou?

Het nummer is een breekbaar uitreiken vanuit een donkere plek waar hoop nog net bestaat. Al jaren een klassieker in de Top2000. Het is verdrietig en hoopvol tegelijk dat dit nummer van Claudia de Breij zoveel mensen raakt.

Toen ''Mag ik dan bij jou?' aan zijn opmars begon, vele jaren geleden, had ik zware psychosomatische klachten. De pijn maakte me moedeloos en de zoektocht naar oorzaken en verlichting was hopeloos. Kort voor Kerst kreeg ik zware pijnstillers voorgeschreven. Pillen die eindigden op -pam, -don en -dol; geen placebo’s of zoethoudertjes. Dat ik mijn huisarts had overtuigd dat dit nodig was, was geen opwekkende gedachte. Ik kreeg medicatie die me moest helpen maar die niet echt een oplossing was. Hoop en wanhoop tegelijk.

Toen gebeurde er iets. Ik had mijn medicatie opgehaald bij de apotheek. De avond viel, het was nog druk, fietsen stonden dicht op elkaar gepropt bij het winkelcentrum. Met veel moeite bevrijdde ik mijn fiets uit de omarming van sturen, gehinderd door de grote papieren zak met pillen die ik niet los durfde te laten. Misschien zag ze de naam van de apotheek op de zak, of misschien las ze mijn gezichtsuitdrukking. Of misschien was ze zelf ook in de apotheek geweest en had ze mijn bestelling gezien.

Maar ineens trof haar blik de mijne. Het was alsof ze door mijn ogen mijn ziel aanraakte. En ze wenste me, met een knikje naar de papieren zak, veel sterkte voor de komende tijd. Het waren slechts enkele seconden, maar op dat moment, toen het mij te donker was, mocht ik even bij haar schuilen. En als ik had moeten huilen, dan had ze zonder twijfel mijn tranen gedroogd.

Ze had me voorbij kunnen lopen. Ze had me niet kunnen zien. Of ze had bang kunnen zijn te dichtbij te komen. Maar ze koos ervoor me te zien. En me te laten voelen dat ik gezien werd. Dat was zo waardevol. Ze loste niets op, bood geen hulp, had geen oplossing, geen ‘kop op, het komt goed’. Ze stond alleen even naast me. Letterlijk en figuurlijk. Waardoor ik weer durfde ademhalen. En uiteindelijk ging het onweer voorbij.

Soms ben je op een plek waar je niet zijn wilt. Soms moet je zelfs naar die plek toe, het dal in, om uit te vinden hoe je verder moet. Het is niet fijn daar alleen te zijn. Als er iemand bij je is, lukt het beter om de pijn te verduren, niet weg te vluchten en waar te nemen waar je je bevindt.

Ik wens ieder, die dat nodig heeft, toe dat er iemand is zoals mijn engel bij de apotheek, waar je even bij kunt schuilen.