Sterk houden en dóórgaan

Ze verstaat haar vak, maar vind het moeilijk zich uit te spreken, met name in grote groepen. “Ik klap dan dicht en kom hard over, terwijl ik me eigenlijk onzeker voel. Waar komt het vandaan? Wat kan ik er aan doen?”

Ze vertelt over de scheiding van haar ouders en dat ze daar nooit met iemand over spreekt. Als ik zeg dat me dat raakt, breekt ze.  “Ik sta nooit lang stil bij mijn gevoelens, daar neem ik de tijd niet voor. Ik ben gewend dóór te gaan.” Moeder en oma hebben dat voorgedaan. Beiden waren gescheiden en stonden er met een gezin alleen voor, net als zijzelf. Oma had haar vaderland verlaten om in Nederland toekomst te vinden. Haar kinderen konden pas komen toen ze voldoende geld had verdiend. Jong en alleen in een onbekend land, had ze geen andere keus dan zich sterk te houden en dóór te gaan.

Ik zie dat zij die kracht ook heeft. "Maar anders dan oma en je moeder, heb jij nu wel de kans af en toe stil te staan, achterom te kijken en je gewaar te zijn van je gevoel." We bespreken dat dat niet ten koste van haar kracht hoeft te gaan. Het voegt iets toe: verbinding met de waarheid in haarzelf en haar omgeving. Maar hoe kan ze dat leren?

Ik kijk naar haar houding. Haar voeten zijn omhoog gericht; alleen haar hielen zijn op de grond en haar lichaam is aangespannen, scherp en alert. Als ik haar er op wijs, zucht ze en komt ze terug in het heden. Ze ontspant. In het verleden van haar, moeder en oma, was onveiligheid een constante. Haar antenne voor onveilige situaties, bijvoorbeeld in het werk, is haarfijn afgesteld. Haar lichaam staat op scherp. We oefenen daarom met ademhalingstechnieken die ze zelf kan toepassen, als ze merkt dat haar lichaam gespannen is.

Ze vertelt dat ze de onveiligheid vooral ervaart in grotere groepen. Daarom gaan we oefenen met het oprekken van haar veilige ruimte. Om haar heen breid ik met vloerankers een virtuele groep mensen steeds verder uit, tot de spanning haar te groot wordt. Dan plaats ik moeder en oma achter haar en laat haar bewust inademen. Ze merkt dat ze rustiger wordt en dat het lukt om steun te voelen vanuit de familiehistorie. De groep is nog wel spannend, maar niet meer zo bedreigend.

Na de sessie moet ze op haar werk onverwacht voor een groep spreken. Anders dan normaal, klapt ze niet dicht. Ze blijft oogcontact met haar publiek houden. Ze maakt zichzelf rustig door haar ademhaling. Ze heeft er zelfs plezier in om zich na haar presentatie ook te mengen in andere agendapunten. Haar zelfvertrouwen is toegenomen. En de hardheid in haar houding? Die is weg, zegt haar leidinggevende.

Illustratie: Don't look back - Erik Johansson